कौन था पहला कावड़िया...??

 कौन था पहला कावड़िया...??

किसने किया था सबसे पहले शिवलिङ्ग का जल अभिषेक.??

श्रावण का महीना आते ही हर कोई भगवान शिव की भक्ति में झूमने लगता है।

इस पावन त्यौहार में पूरे उत्तर भारत और अन्य राज्यों से कांवड़िए शिव के पवित्र धामों में जाते है तथा वहां से गंगाजल लाकर शिव का जलाभिषेक करते हैं।

कांवड़ियों को नंगे पैर बहुत दूर चलकर गंगा जल लाना होता है तथा प्रण यह होती है कि कांवड़ी शिव कावड़ को भूमि नहीं रखना है।

इस प्रकार शिव भक्त अनेक कठिनाइयों का समाना करके गङ्गा जल लाते हैं तथा उससे भगवान शिव का जलाभिषेक करते है।

परन्तु क्या आपने कभी यह सोचा है कि आखिर वह कौन पहला व्यक्ति होगा जो सबसे पहला कांवडी था तथा जिसने सबसे पहले भगवान शिव का जलाभिषेक कर उनकी कृपा प्राप्त करी व इस परम्परा का आरम्भ हुआ।

एक बार राजा सहस्रबाहु ऋषि जमदग्नि के यहाँ पधारे।

ऋषि जमदग्नि ने उनका बहुत अच्छी प्रकार से आदर सत्कार किया।

उनकी सेवा में किसी भी प्रकार की कमी नहीं आने दी। सहस्त्रबाहु ऋषि के आदर सत्कार से बहुत ही प्रसन्न हुआ परन्तु उसे यह बात समझ में नहीं आ रही थी कि आखिर एक साधारण एवं निर्धन ऋषि उसके और उसकी सेना के लिए इतना सारा भोजन सामग्री कैसे जुटा पाया.??

तब उसे अपने सैनिकों से यह पता लगा कि ऋषि जमदग्नि के पास एक कामधेनु नाम की दिव्य गाय है जिससे कुछ भी मांगो वह सब कुछ प्रदान करती है।

जब राजा को यह ज्ञात हुआ कि इसी कामधेनु गाय के कारण ऋषि जमदग्नि संसाधन जुटाने में सक्षम हो पाए तो उस गाय को प्राप्त करने के लिए सहस्त्रबाहु के मन में लालच उत्पन्न हुआ।

उसने ऋषि से कामधेनु गाय मांगी परन्तु ऋषि जमदग्नि ने कामधेनु गाय को देने से मना कर दिया।

इस पर सहस्रबाहु अत्यंत कोर्धित हो गया तथा उसने कामधेनु गाय को प्राप्त करने के लिए ऋषि जमदग्नि की हत्या कर दी।

जब यह सूचना श्री परशुराम को मिली कि सहस्त्रबाहु ने उनके पिता की हत्या कर दी है तथा वह कामधेनु गाय को अपने साथ ले गया है तो वे अत्यंत क्रोधित हो गए।

उन्होंने सहस्त्रबाहु के सभी भुजाओ को काट कर उसकी हत्या कर डाली।

तत्पश्चात श्री परशुराम ने अपने तपस्या प्रभाव से अपने पिता जमदग्नि को पुनः जीवनदान दिया।

जब ऋषि को यह बात पता चला की परशुराम ने सहस्त्रबाहु की हत्या कर दी तो उन्होंने इसके पश्चाताप के लिए परशुराम जी से भगवान शिव का जलाभिषेक करने को कहा।

तब परशुराम अपने पिता के आज्ञा से अनेकों मील दूर चलकर गङ्गा जल लेकर आये तथा आश्रम के पास ही शिवलिङ्ग की स्थापना कर प्रभु शिव का महाभिषेक किया व उनकी स्तुति करी।

जिस क्षेत्र में श्री परशुराम ने शिवलिङ्ग स्थापित किया था उस क्षेत्र का प्रमाण आज भी उपस्थित है।

वह क्षेत्र उत्तरप्रदेश में आता है तथा वह "पूरा महादेव" के नाम से प्रसिद्ध है।

आज भी लाखों शिव भक्त "पूरा महादेव" में जलाभिषेक कर भगवान महादेव कृपा से सुख समृद्धि संपदा आरोग्य ऐश्वर्य प्राप्त करते हैं

🙏🚩🙏

सनातन धर्म

 

सनातन धर्म, ज्याला अनेकदा हिंदू धर्म म्हणून संबोधले जाते, ही जगातील सर्वात जुनी आणि सर्वात गुंतागुंतीची धार्मिक व्यवस्था आहे. हा केवळ एकच धर्म नाही तर भारतीय उपखंडात हजारो वर्षांपासून विकसित झालेल्या आध्यात्मिक, सांस्कृतिक आणि तात्विक परंपरांचा विविध संग्रह आहे. "सनातन धर्म" म्हणजे "शाश्वत" किंवा "सार्वभौमिक" जीवनपद्धती, त्याच्या शिकवणींच्या कालातीत आणि सर्वसमावेशक स्वरूपावर जोर देते.


सनातन धर्माच्या मुख्य पैलू आणि विश्वासांमध्ये हे समाविष्ट आहे:


वैदिक शास्त्र: हिंदू धर्मातील पवित्र ग्रंथ वेद म्हणून ओळखले जातात, जे सर्वात जुने धर्मग्रंथ आणि अंतिम अधिकार मानले जातात. इतर महत्त्वाच्या ग्रंथांमध्ये उपनिषद, महाभारत, रामायण आणि पुराणांचा समावेश होतो.


देवाची संकल्पना: हिंदू धर्म परमात्म्याबद्दलच्या त्याच्या विश्वासांमध्ये वैविध्यपूर्ण आहे आणि एक अंतिम सत्य, ब्रह्म ओळखतो, जे निराकार, अतींद्रिय आणि मानवी आकलनाच्या पलीकडे आहे. ब्राह्मण अनेकदा विष्णू, शिव, दुर्गा, लक्ष्मी आणि इतर अनेक देवतांमध्ये साकारले जाते.


जन्म आणि पुनर्जन्म चक्र: हिंदू धर्म पुनर्जन्माच्या संकल्पनेवर विश्वास ठेवतो, जिथे आत्मा शाश्वत असतो आणि तो मुक्ती (मोक्ष) प्राप्त होईपर्यंत आणि पुनर्जन्माचे चक्र खंडित होईपर्यंत जन्म आणि मृत्यूच्या मालिकेतून जातो.

कर्म: कर्माचा नियम ही हिंदू धर्मातील एक मध्यवर्ती संकल्पना आहे, जी सांगते की प्रत्येक कृतीचे परिणाम असतात आणि एखाद्याच्या वर्तमान जीवनाची गुणवत्ता ही भूतकाळातील कृतींचे परिणाम असते.

धर्म: धर्म म्हणजे नीतिमान कर्तव्ये आणि नैतिक जबाबदाऱ्या ज्यांचे पालन समाज, वय आणि इतर घटकांमधील त्यांच्या भूमिकेनुसार केले पाहिजे. हे व्यक्तींना नैतिक आणि सद्गुणी जीवन जगण्यासाठी मार्गदर्शन करते.

मोक्ष: जन्म आणि पुनर्जन्माच्या चक्रातून मुक्ती (मोक्ष) मिळवणे आणि परमात्म्याशी पुन्हा एकत्र येणे हे हिंदूच्या जीवनाचे अंतिम ध्येय आहे. हे ज्ञानाचा मार्ग (ज्ञानयोग), भक्ती मार्ग (भक्ती योग), नि:स्वार्थ कृतीचा मार्ग (कर्मयोग) आणि ध्यानाचा मार्ग (राजयोग) अशा विविध मार्गांद्वारे प्राप्त केले जाऊ शकते.

विधी आणि सण: हिंदू धर्म विधी आणि सणांनी समृद्ध आहे, जे प्रदेश आणि समुदायाच्या आधारावर बदलतात. काही प्रमुख सणांमध्ये दिवाळी, होळी, नवरात्री आणि दुर्गा पूजा यांचा समावेश होतो.

जातिव्यवस्था: जरी अत्यावश्यक धार्मिक शिकवण नसली तरी, जातिव्यवस्था ही भारतीय समाजाचा अविभाज्य भाग आहे, ऐतिहासिकदृष्ट्या सामाजिक संस्थेवर प्रभाव टाकणारी आहे. हे लोकांना त्यांच्या जन्माच्या आधारावर श्रेणीबद्ध गटांमध्ये वर्गीकृत करते.

हे लक्षात घेणे आवश्यक आहे की हिंदू धर्म आश्चर्यकारकपणे वैविध्यपूर्ण आणि लवचिक आहे, विविध व्याख्या, पद्धती आणि विश्वासांना परवानगी देतो. सनातन धर्माचे अनुयायी विधी, चालीरीती आणि तत्वज्ञानाच्या विस्तृत स्पेक्ट्रमचा स्वीकार करतात, ज्यामुळे ती जगातील सर्वात समावेशक आणि अनुकूल धार्मिक परंपरांपैकी एक बनते.

Sanatana Dharma, often referred to as Hinduism, is one of the oldest and most complex religious systems in the world. It is not just a single religion but a diverse collection of spiritual, cultural, and philosophical traditions that have evolved over thousands of years in the Indian subcontinent. "Sanatana Dharma" means the "eternal" or "universal" way of life, emphasizing the timeless and all-encompassing nature of its teachings.
Key aspects and beliefs of Sanatana Dharma include:
Vedic Scriptures: The sacred texts of Hinduism are known as the Vedas, which are considered the oldest scriptures and the ultimate authority. Other important texts include the Upanishads, the Mahabharata, the Ramayana, and the Puranas.
Concept of God: Hinduism is diverse in its beliefs about the divine and recognizes one ultimate reality, Brahman, which is formless, transcendent, and beyond human comprehension. Brahman is often personified in different deities like Vishnu, Shiva, Durga, Lakshmi, and many others.
Cycle of Birth and Rebirth: Hinduism believes in the concept of reincarnation, where the soul is eternal and undergoes a series of births and deaths until it achieves liberation (moksha) and breaks the cycle of reincarnation.
Karma: The law of karma is a central concept in Hinduism, which states that every action has consequences, and the quality of one's current life is a result of past actions.
Dharma: Dharma refers to righteous duties and moral obligations that one must follow according to their role in society, age, and other factors. It guides individuals to live an ethical and virtuous life.
Moksha: The ultimate goal of a Hindu's life is to attain liberation (moksha) from the cycle of birth and rebirth and reunite with the divine. This can be achieved through various paths, such as the path of knowledge (Jnana Yoga), the path of devotion (Bhakti Yoga), the path of selfless action (Karma Yoga), and the path of meditation (Raja Yoga).
Rituals and Festivals: Hinduism is rich in rituals and festivals, which vary based on region and community. Some of the major festivals include Diwali, Holi, Navaratri, and Durga Puja.
Caste System: Though not an essential religious doctrine, the caste system has been an integral part of Indian society, historically influencing social organization. It categorizes people into hierarchical groups based on their birth.
It is essential to note that Hinduism is incredibly diverse and flexible, allowing for various interpretations, practices, and beliefs. Followers of Sanatana Dharma embrace a broad spectrum of rituals, customs, and philosophies, making it one of the most inclusive and adaptable religious traditions in the world.

रामायण

 रामायण, ज्याला "वाल्मिकी रामायण" म्हणून संबोधले जाते, हे एक प्राचीन भारतीय महाकाव्य आहे ज्याला हिंदू पौराणिक कथा आणि साहित्यात खूप महत्त्व आहे. हे प्राचीन भारतातील दोन प्रमुख संस्कृत महाकाव्यांपैकी एक आहे, दुसरे महाभारत आहे. रामायण पारंपारिकपणे वाल्मिकी ऋषींना दिले जाते आणि ते 7व्या आणि 4व्या शतकादरम्यान रचले गेले असे मानले जाते.

रामायण हिंदू देव विष्णूचा अवतार असलेल्या भगवान राम, त्याची पत्नी सीता आणि त्याचा विश्वासू भाऊ लक्ष्मण यांच्या जीवनाचे आणि साहसांचे वर्णन करते. हे महाकाव्य प्रामुख्याने राम आणि राक्षस राजा रावण यांच्यातील युद्धावर केंद्रित आहे, जो सीतेचे अपहरण करतो आणि तिला त्याच्या लंकेच्या राज्यात घेऊन जातो. सीतेला रावणाच्या तावडीतून सोडवण्यासाठी रामाचा प्रवास हा महाकाव्याचा मध्यवर्ती विषय आहे.

रामायण सात ग्रंथ किंवा कांडांमध्ये विभागलेले आहे:

बालकांड: या पुस्तकात रामाचा जन्म, त्याचे बालपण, सीतेशी विवाह आणि अयोध्येच्या राज्यातून झालेला निर्वासन यांचे वर्णन आहे.

अयोध्या कांड: हे रामाच्या निघून गेल्यानंतरच्या अयोध्येतील घटनांशी संबंधित आहे आणि त्यात त्याची आई कौशल्येचे दुःख आणि भारद्वाज ऋषीसोबत रामाचे संभाषण समाविष्ट आहे.

अरण्य कांड: या पुस्तकात रामाचे चौदा वर्षांच्या वनवासात सीता आणि लक्ष्मणासह जंगलातील जीवनाचे वर्णन आहे. त्यात सोन्याचे हरण, सुर्पणखा आणि रावणाने सीतेचे अपहरण केलेले भाग समाविष्ट आहेत.

किष्किंधा कांड: या भागात रामाची हनुमान आणि सुग्रीव, वानरराजा यांच्याशी झालेली भेट आणि सीतेचा शोध घेण्याच्या प्रयत्नात रामाला मदत करण्यासाठी त्यांच्या युतीचा तपशील आहे.

सुंदर कांड: हे "सौंदर्य पुस्तक" म्हणूनही ओळखले जाते आणि सीतेला शोधण्यासाठी हनुमानाच्या लंकेतील प्रवासावर आणि रावणाच्या सैन्याशी त्यांची चकमक यावर लक्ष केंद्रित करते.

युद्ध कांड: हे "युद्धाचे पुस्तक" आहे, जे राम आणि रावण यांच्यातील महान युद्धाचे वर्णन करते, ज्याचा शेवट रावणाचा पराभव आणि सीतेचा बचाव होतो.

उत्तराकांड: अंतिम पुस्तकात रामाच्या अयोध्येला परतल्यानंतरच्या घटनांचा समावेश आहे, ज्यामध्ये सीतेचे निर्वासन आणि त्यानंतरचे रामाशी पुन्हा एकत्र येणे समाविष्ट आहे.

रामायण ही केवळ वीरता, प्रेम आणि भक्तीची आकर्षक कथा नाही तर लाखो हिंदूंसाठी आध्यात्मिक आणि नैतिक मार्गदर्शक म्हणूनही काम करते. हे विविध प्रादेशिक भाषांमध्ये पुन्हा सांगितले गेले आहे आणि विविध संस्कृतींमधील विविध कला प्रकारांमध्ये रुपांतरित केले आहे, ज्यामुळे ते जगातील सर्वात प्रसिद्ध आणि प्रिय महाकाव्यांपैकी एक बनले आहे.

महाभारत

 "महाभारत" हे दोन प्रमुख प्राचीन भारतीय महाकाव्यांपैकी एक आहे, दुसरे "रामायण" आहे. हे एक व्यापक आणि गुंतागुंतीचे संस्कृत महाकाव्य आहे जे हिंदू पौराणिक कथा आणि साहित्यात एक प्रमुख स्थान आहे. महाभारत हे पारंपारिकपणे व्यास ऋषींना श्रेय दिले जाते आणि ते 8व्या आणि चौथ्या शतकादरम्यान रचले गेले असे मानले जाते, जरी विद्वानांमध्ये त्याच्या अचूक डेटिंगबद्दल वाद आहे.

महाभारतात भरत राजघराण्याची कथा सांगितली आहे, एक राजघराणे कुरुक्षेत्र युद्ध म्हणून ओळखल्या जाणार्‍या एका महान युद्धात सामील झाले होते. मुख्य संघर्ष हा हस्तिनापुराच्या सिंहासनासाठी लढणाऱ्या कौरव आणि पांडव या चुलत भावांच्या दोन गटांमधील शत्रुत्वाभोवती फिरतो. कौरवांचे नेतृत्व दुर्योधन करत आहेत, तर पांडवांचे नेतृत्व त्यांचा सद्गुणी ज्येष्ठ भाऊ युधिष्ठिर करत आहेत.

महाभारताच्या मध्यवर्ती पात्रांपैकी एक म्हणजे भगवान कृष्ण, जो महायुद्धाच्या वेळी तिसरा पांडव भाऊ अर्जुनाचा सारथी आणि सल्लागार बनतो. भगवद्गीता, जी एक महत्त्वपूर्ण तात्विक आणि अध्यात्मिक प्रवचन आहे, ती महाभारतात समाविष्ट आहे, जी कुरुक्षेत्राच्या युद्धभूमीवर भगवान कृष्ण आणि अर्जुन यांच्यातील संभाषण म्हणून सादर केली गेली आहे.

महाभारत ही केवळ युद्धाची कथा नाही तर त्यात अनेक उपकथानकं, शिकवणी, नैतिक दुविधा आणि तात्विक अंतर्दृष्टी यांचा समावेश आहे. हा सांस्कृतिक, नैतिक आणि अध्यात्मिक ज्ञानाचा समृद्ध स्रोत आहे आणि हजारो वर्षांपासून भारतीय मानसिकतेवर आणि समाजावर त्याचा खोल प्रभाव आहे.

हे महाकाव्य 18 पर्वांमध्ये (पुस्तके) विभागलेले आहे आणि त्यात अंदाजे 100,000 श्लोक आहेत, ज्यामुळे ते जगातील सर्वात लांब महाकाव्यांपैकी एक बनले आहे. यात राजकारण, नैतिकता, कर्तव्य, धर्म, कर्म आणि मानवी नातेसंबंधांची गुंतागुंत यासह विविध विषयांचा समावेश आहे.

महाभारत हा हिंदू धार्मिक आणि सांस्कृतिक परंपरेचा एक आवश्यक भाग राहिला आहे, आणि त्यातील थीम आणि पात्रे अनेक शतकांपासून विविध कला प्रकारांमध्ये असंख्य रुपांतरे, पुनरावृत्ती, नाटके आणि प्रदर्शनांचे विषय आहेत.

हिंदू धर्म

 

हजारो वर्षांचा इतिहास असलेला हिंदू धर्म हा जगातील सर्वात जुना आणि सर्वात जटिल धर्मांपैकी एक आहे. त्याची उत्पत्ती प्राचीन सिंधू संस्कृतीत सापडते, जी 2500-1500 बीसीईच्या आसपास अस्तित्वात होती, जी आताच्या भारत आणि पाकिस्तानमध्ये आहे. तथापि, "हिंदू धर्म" ही आधुनिक संज्ञा भारतात ब्रिटीश वसाहतवादी राजवटीत फार नंतर निर्माण झाली.

हिंदू धर्माचा विकास अनेक प्रमुख कालखंडांद्वारे समजला जाऊ शकतो:

सिंधू संस्कृती (c. 2500-1500 BCE): हिंदू धर्माची सुरुवातीची मुळे सिंधू खोऱ्यातील लोकांच्या धार्मिक प्रथा आणि विश्वासांमध्ये आढळतात. पुरातत्त्वीय शोध, जसे की देवता आणि विधी दर्शविणारी सील आणि मूर्ती, सुरुवातीच्या धार्मिक प्रथांची उपस्थिती सूचित करतात.

वैदिक कालखंड (c. 1500-500 BCE): वैदिक कालखंड हिंदू धर्मातील सर्वात जुने पवित्र ग्रंथ वेदांच्या रचनेद्वारे चिन्हांकित आहे. वेदांमध्ये चार संग्रह आहेत: ऋग्वेद, सामवेद, यजुर्वेद आणि अथर्ववेद. हे ग्रंथ संस्कृतमध्ये लिहिलेले होते आणि त्यात स्तोत्रे, विधी आणि तात्विक कल्पना आहेत.

उपनिषदिक कालखंड (c. 800-200 BCE): उपनिषद हे वेदांचे अनुसरण करणारे तात्विक ग्रंथ आहेत. ते वास्तविकतेचे स्वरूप, आत्म (आत्मा) आणि अंतिम वास्तव (ब्रह्म) याबद्दल सखोल प्रश्न शोधतात. उपनिषदातील विचारांनी हिंदू धर्मातील काही मुख्य तात्विक संकल्पनांचा पाया घातला, जसे की कर्म, धर्म आणि मोक्ष.

महाकाव्य आणि पुराण काल ​​(सी. 200 BCE-500 CE): या काळात रामायण आणि महाभारत ही दोन महान महाकाव्ये रचली गेली. या महाकाव्यांमध्ये समृद्ध कथा, नैतिक शिकवण आणि तात्विक चर्चा आहेत. भगवद्गीता, महाभारतातील एक महत्त्वपूर्ण आध्यात्मिक ग्रंथ, राजकुमार अर्जुन आणि देव कृष्ण यांच्यातील संभाषण सादर करते, कर्तव्य, धार्मिकता आणि भक्ती यासारख्या महत्त्वाच्या संकल्पनांचा शोध घेते.

शास्त्रीय हिंदू धर्म (सी. 500 CE-1500 CE): या काळात तत्त्वज्ञानाच्या विविध शाळांचा उदय आणि मंदिरे आणि विधींचा विकास झाला. विष्णू, शिव आणि देवी (देवी) या प्रमुख हिंदू देवतांना महत्त्व प्राप्त झाले. पुराण, पौराणिक कथा, दंतकथा आणि देवतांच्या वंशावळींचा समावेश असलेल्या ग्रंथांचा एक विशाल प्रकारही याच काळात रचला गेला.

मध्ययुगीन आणि भक्ती चळवळी (इ. स. ६०० नंतर): मध्ययुगीन काळात भक्ती चळवळीचा उदय झाला, ज्याने आध्यात्मिक अनुभूतीचे साधन म्हणून निवडलेल्या देवतेवर वैयक्तिक भक्तीवर भर दिला. रामानुज, माधवा, रामानंद, कबीर आणि मीराबाई यांसारख्या प्रख्यात भक्ती संत आणि कवींनी अध्यात्माकडे या भक्तीचा दृष्टिकोन लोकप्रिय करण्यात महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावली.

औपनिवेशिक कालखंड आणि आधुनिक हिंदू धर्म (इ.स. १८ व्या शतकापासून): भारतातील वसाहतवादी राजवटीने हिंदू धर्मात इतर संस्कृती आणि धर्मांच्या भेटीमुळे महत्त्वपूर्ण बदल घडवून आणले. यामुळे ब्रिटिश वसाहतवादाला प्रतिसाद म्हणून हिंदू अस्मितेचे बळकटीकरणही झाले. आधुनिक काळात आर्य समाज आणि रामकृष्ण मिशन यासारख्या विविध सुधारणा चळवळींचा उदय झाला, ज्याचा उद्देश हिंदू प्रथांचे पुनरुज्जीवन आणि पुनर्व्याख्या करण्याच्या उद्देशाने आहे.

त्याच्या संपूर्ण इतिहासात, हिंदू धर्माने उल्लेखनीय अनुकूलता आणि विविधता दर्शविली आहे. यात अनेक प्रकारच्या श्रद्धा, प्रथा, विधी आणि तत्त्वज्ञान यांचा समावेश आहे, ज्यामुळे तो जगातील सर्वात वैविध्यपूर्ण आणि सर्वसमावेशक धर्मांपैकी एक बनतो. आज हिंदू धर्म केवळ भारतातच नाही तर जगभरातील लाखो अनुयायी पाळतात.

पुरुषोत्तम मास

 पुरुषोत्तम मास निमित्त विशेष शृंखला 

भगवान विष्णु आणि माता लक्ष्मी यांनी वेळोवेळी भक्त/ जन रक्षणार्थ वेगवेगळे अनेक अवतार घेतलेले आहेत. श्री ब्रम्हदेव हे या जगाचे रचयिता, श्री शंकर भगवान हे उद्गारकर्ता आणि श्री विष्णु भगवान हे पालनकर्ता आहेत. श्री ब्रम्हदेवाने आणि श्री शंकरदेवाने जग कल्याणासाठी अवतार घेतले नाहीत, परंतु श्री विष्णु देवाने भक्त/ जन रक्षणार्थ अनेक अवतार घेतले आहेत.

श्री विष्णूच्या या षोडश नाम स्तोत्रामध्ये, श्री विष्णूने भक्त आणि जन कल्याणार्थ व रक्षणार्थ घेतलेल्या १६ अवतारांची नावे आली आहेत. म्हणून या स्तोत्राला श्री विष्णु षोडषनाम स्तोत्र असे नाव पडले आहे. निरनिराळ्या संकट प्रसंगी या स्तोत्र पठणाचे महत्व आहे.

दर गुरुवारी या श्री विष्णु षोडश नाम स्तोत्राचे मनोभावे पठण करतो त्याचे कुंडलीतील बृहस्पती संबंधित दोष सुद्धा निवारण होतात.श्री विष्णु षोडशनाम स्तोत्र व त्याचे महत्व दिनांक: २५ जुलै,२०२३ रोजी सकाळी ११ वाजता  आदरणीय सौ माधवी जोशी यांच्या कडून श्रवण करणार आहोत. 

सिध्द साधक साधना परिवार देखील आपल्या साधकांच्या अध्यात्मिक प्रगती साठी संपूर्ण अधिक मास भगवान विष्णू यांची विविध उपासना, स्तोत्रे, कथा मांडणार आहोत. अनेक ज्येष्ठ आणि विद्वान साधका कडून आपल्याला आजच्या काळाशी सुसंगत असे मार्गदर्शन भेटणार आहे. आपण देखील या संधीचा उपयोग कराल अशी आशा आहे. आपल्याला आमचा उपक्रम आवडत असतील तर कृपया आमच्या इतर उपक्रमाला फॉलो करा आणि आपल्या मित्र परिवाराला देखील आमच्या उपक्रम बद्दल सांगा. 

॥ श्री विष्णु षोडश नाम स्तोत्र ॥ 

         

आपण सर्वांना पुरुषोत्तम मासाच्या सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा !

ॐ पूर्णमदः पूर्णमिदं पूर्णात्पूर्णमुदच्यते ।

पूर्णस्य पूर्णमादाय पूर्णमेवावशिष्यते ॥

ॐ शांतिः शांतिः शांतिः॥

शांतीचा अर्थ - [पूर्णं अदः] - तें परब्रह्म पूर्ण आहे. [पूर्णं इदं] - हे सोपाधिक ब्रह्महि स्वरूपानें पूर्ण आहे. [पूर्णं पूर्णात् उदच्यते] - ते हे कार्यात्मक ब्रह्म पूर्ण म्हणजे कारणात्मक ब्रह्मापासून उद्भवते. पण ते त्याच्यापासून जरी निराळें होत असलें तरी आपले पूर्णत्व सोडीत नाहीं. तर ते पूर्णच उद्‌भवते. [पूर्णस्य पूर्णं आदाय] - कार्यरूप ब्रह्माचे पूर्णत्व घेऊन [पूर्ण एव अवशिष्यते] - पूर्णच-केवल ब्रह्म-अवशिष्ट राहतें. म्हणजे सृष्टीच्या पूर्वीं जें अखंड एकरस सर्वव्यापी ब्रह्म होतें तेंच हे सृष्टीनंतरचें नामरूपोपाधियुक्त कार्यब्रह्म आहे. पण तेहि पूर्ण आहे. त्या कारणरूप पूर्णापासून हें कार्यरूप ब्रह्म पृथक् आहे, असें भासू लागते. प्रलयसमयीं त्या द्वैतरूप कार्यब्रह्मांतील पूर्णत्व तेवढें घेऊन म्हणजे पूर्णत्व हा आपला धर्म त्यांतून काढून घेऊन तें पहिलें कारणरूप ब्रह्मच अवशिष्ट राहते. त्रिविध तापांची शांति होवो.

ॐ ईशा वास्यमिदँ सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् ।

तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥ १ ॥

अखिल ब्रह्माण्डात जे काही जडचेतनस्वरूप जग आहे, ते सर्व ईश्वराने व्याप्त आहे. भगवस्वरूप म्हणूनच त्याचा अनुभव घ्यावा. त्या ईश्वराला साक्षी ठेवून त्यागपूर्वक उपभोग घ्यावा म्हणजे पालन व रक्षण करावे. धन म्हणजे भोग्य पदार्थ कुणाचे आहेत ? (अर्थात् ते कुणाचेही नाहीत).

हे चराचर विश्व ईश्वररूप आहे, अशी दृढ भूमिका झाली की कर्तृत्वच आणि भोक्तृत्व या दोहींचाही (म्हणजे 'मीच हे स्वपराक्रमाने निर्माण केले आणि मीच त्यांचा उपभोग घेणार' हा अहंकार) मानवी अहंकार नाहीसा होतो. मानवाच्या तीन प्रकारच्या तीव्र इच्छा (एषणा) आसक्ती होतात. मानवी अहंकार नाहीसा होतो. लोकेषणा (कीर्ती व मानसन्मानाचा हव्यास), धनेषणा (ऐश्वर्याचा हव्यास) आणि दारेषणा (उपभोगांचा हव्यास) या त्या तीन एषणा होत. सर्व ईश्वरमय आहे, या भावनेने मानवाच्या मनातील ममता व आसक्ती हळूहळू नाहिशी होते. आपले प्रत्येक कर्म ईश्वरासाठी करावयाचे आहे, हा मनातील भाव दृढावतो. नामरूपात्मक जग विकारी आणि विनाशी असून त्या पलिकडील अविनाशी आत्म्याचा प्रत्यय येतो.

हिंदू म्हणजे काय ?

 

आपण *हिन्दू* आहोत

         हे खरे आहे

*परंतु, हिंदू म्हणजे काय हो???*

सांगाल का???

तर मंडळी वाचा आणि एखाद्याने विचारले की *हिंद* म्हणणे काय, तर, चाट दिशी सांगता आले पाहिजे...!!!

🤷‍♂️💥🤷‍♀️💥🤷‍♂️💥🤷‍♀️💥🤷‍♂️💥

"हिंदू" शब्द 'सिंधु' शब्दाचा अरबी अपभ्रंश आहे, असे आपल्याला आतापर्यंत सांगितले गेले आहे, पण, खालील लेखामध्ये ते कसे असत्य आणि दिशा-

भूल करणारे आहे, हे सप्रमाण सिद्ध करून दाखवले आहे.

ते वाचून आपल्या सर्व समूहात

शुद्ध मराठीत अग्रेशित(forward)करा.

सामायिक(share)करा 

"हिंदू" हा शब्द *"हीनं दुष्यति इति|*

हिन्दु: म्हणजे-

'जो अज्ञान *आणि* हीनतेचा त्याग करतो'

त्याला हिन्दू म्हणतात'.

'हिन्दू' हा शब्द अनन्त वर्षांपासून असलेला प्राचीन मूळ संस्कृत शब्द आहे.

या संस्कृत शब्दाचा सन्धीविग्रह केल्यास तो हीन+दू=हीन भावना+पासून दूर असलेला,मुक्त असलेला तो हिन्दू होय *आणि* आपल्याला हे वारंवार खोटे सांगून फसविले जात होते, की, 'सिन्धूचे अपभ्रंशित रूप म्हणजे हिन्दू' हा शब्द आपल्याला मोगलांनी दिला. खरे म्हणजे 'हिन्दू' या शब्दाची उत्पत्ती 'वेदकाळा पासून *आणि* वेदातूनच झालेली आहे, म्हणून, हिन्दू हा शब्द कुठून आला *आणि* त्याची उत्पत्ती कशी झाली, हे अवश्य जाणून घेऊयात, कारण, गेली कित्त्येक वर्षं असा भ्रम पसरविला गेलाय की, 'हिन्दू' हा शब्द 'सिन्धू' या फारसी शब्दापासून निर्माण झालाय. खरे म्हणजे हे धादान्त असत्य आहे. आपल्या 'वेद' *आणि* 'पुराणात'ही 'हिन्दू' या शब्दाचा उल्लेख सापडतो.

आज आपण 'हिन्दू' या शब्दाची उत्पत्ती कशी झाली, ते, पाहूयात. 'बृहस्पति अग्यम'(ऋग्वेद)मध्ये हिन्दू शब्दाचा उल्लेख असा आलेला आहे. *“हिमलयं समारभ्य यावत इन्दुसरोवरं। तं देवनिर्मितं देशं हिन्दुस्थानं प्रचक्षते।l"* म्हणजेच, 

'हिमालयापासून इन्दू सरोवरा(हिन्दी महासागर)पर्यन्त ईश्वर निर्मित राष्ट्र म्हणजे हिन्दुस्थान('हिन्दूं'चे स्थान)होय.

केवळ 'वेदांत'च नव्हे,पण, 'शैव' ग्रंथातही 'हिन्दू' शब्दाचा उल्लेख असा आलेला आढळतो, *"हीनं च दूष्यते एव्,हिन्दुरित्युच्चते प्रिये।”*

म्हणजेच-"जो अज्ञान *आणि* हीनत्व यांचा त्याग करतो तो हिन्दू होय."

कमीअधिक प्रमाणात असाच श्लोक 'कल्पद्रुमा'तही आढळतो- *"हीनं दुष्यति इति हिन्दु:।”* म्हणजे- "जो अज्ञान *आणि* हीनत्व यांचा त्याग करतो त्याला हिन्दू म्हटले जाते."

"पारिजात हरण" या संस्कृत नाटकात हिन्दूंचा असा उल्लेख आलेला आढळतो-

"हिनस्ति तपसा पापां,दैहिकां दुष्ट.

हेतिभिः शत्रु वर्गंच,स हिन्दुरभिधीयते।।”

म्हणजे, *"जो आपल्या तप:सामर्थ्याने शत्रू,दुष्ट आणि पापाचा नाश करतो,तो हिन्दू होय."*

"माधव दिग्विजय,"मध्ये हिन्दू या शब्दाचा असा उल्लेख केला गेलाय- *“ओंकारमन्त्रमूलाढ्य,पुनर्जन् गौभक्तो भारत:,गरुर्हिन्दुर्हिंसन दूषकः।।"*

म्हणजे- "जोॐ काराला ईश्वर रचित रचना मानतो,ज्याची पुनर्जन्म आणि कर्मसिद्धान्त यावर श्रद्धा आहे,जो गौ पालन करतो *आणि* वाईटाला दूर ठेवतो,

तो हिन्दू आहे."

केवळ एव्हढेच नव्हे, तर, आपल्या *ऋग्वेदात(८:२:४१)विवहिन्दू नावाच्या अति पराक्रमी आणि दानी राजाचे वर्णन आलेले आहे,* ज्याने ४६००० गाईंचे दान केल्याचा उल्लेख आहे आणि 'ऋग्वेद मंडला'तही त्याचा उल्लेख येतो.

*"हिनस्तु दुरिताम्।" 'वाईटाला दूर सारण्यासाठी सतत प्रयत्नशील असणारे आणि सनातन धर्माचे पालन पोषण करणारे हिन्दूच आहेत.'*

*ही महत्वाची माहिती वाचून फक्त स्वत: जवळच गळठेऊ नका, तर ती वाचून आपल्या सगळ्या समूहांत शुद्ध मराठीत अग्रेषीत (forward) करा. सामायिक (share) करा.'*👍🙏🌹